sábado, 9 de mayo de 2009

Capital de Irán



Subieron al bus los tres. Dos pequeños uniformados con chándales azules, sus caras prácticamente iguales, dos dulces rostros, pálidos y traviesos.Apenas los diferenciaba un rasgo, debían de ser mellizos. Detrás, y sin sacarles el ojo de encima, iba aquel anciano. Con una curiosa boina gris, y unas gafas. Tenía que ser su abuelo, sí seguramente lo fuese.

-Hoy te toca a ti pasar la tarjeta. Tu hermano ya sabe lo que tiene que hacer.
El pequeño,orgulloso, acercó la tarjeta a la máquina dos veces, dos pitidos daban la bienvenida a estos niños que se apresuraron a coger el mejor sitio del autobús. Su abuelo,pagó el billete correspondiente y fue a sentarse junto a los chicos.

-Capital de Noruega...
-Oslo, contestó uno de ellos
-Capital de Grecia...
-Atenas, contestó el otro, celoso por la rápidez de su hermano en la anterior pregunta
-Bolivia
-La paz
-Muy bien, veo que habéis estudiado.

Fue entonces, cuando aquel señor reparó en su cartera y luego en su teléfono móvil. Mientras, sus nietos, comenzaron a preguntarse el uno al otro distintas capitales del mundo. Las sabían todas. Entonces el que había pasado la tarjeta, Juan me pareció escuchar, avisó a su hermano de que ya estaban llegando. Este otro, se levantó y le dió al botón rojo, tarea más ardua que la de su hermano, pero mañana le tocaría pasar la tarjeta a él al son del "piii" y eso le alegraba.

A los pocos metros el bus paró, se abrieron las puertas. Juan dijo a su hermano:
-Irán, ante lo que hubo un gran silencio.

-Esa no la sé, contestó.
-Pues yo sí, porque me la dijo ayer el abuelo al irme para cama.

El abuelo les daba, entre tanto, palmadas en la espalda sin escuchar muy bien lo que decían, -Vamos, bajad, que se van a cerrar las puertas.
-Vale...pero hoy me dices a mí una capital, ¡una que Juan no sepa!

Y se fueron los tres, que bonita estampa. En el bus reinaba otra vez el silencio. Pero a mí aún me quedaban tres paradas.

<

martes, 5 de mayo de 2009

El PaDrInO I

El padrino es una novela publciada por Mario Puzo en 1969.Se trata de la historia ficticia de una familia de la mafia siciliana encabezada por Don Vito Corleone. Tema recogido por la película de Francis Ford Coppola en 1972.
Destacar al gran Marlon Brando en su papel de Vito Corleone, y Al pacino como su hijo Micahel Corleone.

Os dejo el trailer y una escena intrigante y como no, he de colgar mangnifica banda sonora que tiene esta peli, de Nino Rota.

















sábado, 11 de abril de 2009

Moving-Macaco

Himno de la Tierra 2008

lunes, 30 de marzo de 2009

Scherezade

Mi particular Scherezade:

Me cuentas al oído historias que nunca acaban,
como si pretendieras así vivir un día más.

Pero el tiempo es imparable, y si tú piensas
que sobrevivirás a él estás equivocada.

Asúmelo, vivimos en una cuenta atrás. Sí,
el tiempo se agota.

Somos arena de un reloj que acumula en su
base recuerdos perdidos.

Te niegas a creerlo, no digas que no te avise.

martes, 10 de marzo de 2009

Fake o falso documento



Kulechov, cineasta Soviético que demostró que filmando a un actor sin expresión alguna y luego insertando distintas imágenes, el efecto era que el espectador entendía que el actor expresaba perfectamente sus sentimientos con respecto a las imágenes, intentaba relacionar las imágenes. El espectador deduce y da por supuesto cosas que de hecho, se muestran así para provocar un determinado efecto. Esto es, mediante el montaje obtenemos distintas lecturas. v.gr: La fachada de un edificio se nos muestra en una serie como la casa del protagonista sin embargo, no es más que una imagen tomada de un edifico.En realidad, la casa del personaje no es más que un plató. Pero por efecto Kulechov cuando en la serie sale la fachada pensamos que está ahí.
Este corto de Susana Rey "Cousas do Kulechov" nos muestra un ficticio conflicto bélico en galicia, es un falso documental que se construye a través de imagenes de acontecimientos propios de nuestra tierra(mariscadoras, incluso globo de Betanzos ;),semana santa, fuegos artificiales...) el montaje nos hace creer que estamos ante una guerra. Que curioso...

sábado, 7 de marzo de 2009

O neno suicida

Hace dos días vi "El misterioso caso de Benjamin Button" de David Fincher basada en un relato de F. Scott Fitzgerald pero que a mi me trajo a la mente el cuento de Rafael Dieste, O neno suicida. Buen libro, por cierto. Muy recomendable porque son textos muy entretenidos y algunos, como este, especialmente bonitos.
Con respecto a la película, hay partes que sobran y por lo tanto se podrían reducir esas 2h y 45 minutos. Lo más atrayente del film es el argumento, claro que el contexto en el que se encuadra(una mujer relacionada con la historia de Benjamin-un anciano que se hace niño- cuenta a su hija, antes de morir, este curioso caso)no me termina de convencer. Eso sí, cabe destacar el maquillaje y el humor sutil que embarga el drama de la película.

Cando o taberneiro rematou de ler aquela nova inquedante –un neno suicidárase pegándose un tiro na sen dereita– falou o vagamundo descoñecido que acababa de xantar moi pobremente nun curruncho da tasca mariñeira, e dixo:
- Eu sei a historia dese neno.
Pronunciou a palabra neno dun xeito moi particular. Así foi que os catro bebedores de augardente, os cinco de albariño e o taberneiro calaron e escoitaron con xesto inquiridor e atento.
- Eu xa sei a historia dese neno– repetiu o vagamundo. E, tras duna solerte e ben medida pausa, encomenzou:
- Alá polo mil oitocentos trinta, unha beata que despois morreu de medo, viu saír do camposanto florido e recedente da súa aldea a un vello moi vello en coiro. Aquel vello era un recén nacido. Antes de saír do ventre da terra nai escollera el mesmo ese xeito de nacencia. “¡Canto mellor ir de vello para mozo que de mozo para vello!”, pensou sendo espíritu puro. A Noso Señor chocoulle a idea. ¿Por qué non face-la proba? Así foi que, co seu consentimento, formouse no seo da terra un esqueleto. E despois, con carne de verme, fíxose a carne do home. E na carne do home aformigou a caloriña do sangue. E como todo estaba listo, a terra-nai pariu. Pariu un vello en coiro.
De cómo despois o vello topou roupa e mantenza é cousa de moita risa. Chegou ás portas da cidade e como aínda non sabía falar, os ministros, despois de lle botaren unha capa enriba, levárono a diante do xuíz coma se tivesen sido testemuñas:
- Aquí lle traemos a este pobre vello que perdeu a fala coa tunda que lle deron uns ladróns mal entrañados. Nin roupa lle deixaron.
O xuíz deu ordes e o vello foi levado a un hospital. Cando saíu, xa ben vestido e mantido, dicíanlle as monxiñas: “Vai feito un mozo. Ata parece que perdeu anos”.
Daquela xa aprendera a falar algo e fíxose esmoleiro. Así andou moitas terras. Alá en Lourdes estivo dúas veces, da segunda tan amozado que, os que o coñeceran da primeira, coidaron que fora miragre da Virxe.
Cando adquiriu experiencia de abondo pensou que o mellor era manter secreta aquela extraña condición que o facía máis mozo cantos máis anos corresen. Así, non o sabendo ninguén – non sendo un ou dous amigos fieis- podería vivir mellor a súa verdadeira vida.
Traballou de vello e fíxose rico para folgar de mozo. Dos cincuenta ós quince anos a súa vida foi a máis feliz que se pode imaxinar. Cada día gustaba máis ás mozas e andou enliado con moitas e coas máis bonitas. E ata disque unha princesa... Pero diso non estou certo.
Cando chegou a neno encomenzou a vida a se lle ensarillar. Dáballe medo a sorpresa con que o vían entrar tan ceibe nas tendas a mercar lambetadas e xoguetes. Algún rateiro de viseira calada teno seguido ó longo de moitas rúas tortas. E algunha vez ten comido as súas lambetadas a tremer de anguria, coas bágoas nos ollos e o almibre nos beizos. A derradeira vez que o topei – tiña el oito anos- andaba moi triste. ¡Pesaban, ademais, tanto no seu espírito de neno os recordos da súa vellice!
Logo encomenzou a lle escarabellar día e noite unha obsesión tremenda. Cando pasasen algúns anos recolleríano en calquera calexa extraviada. Quizais algunha señora rica e sen fillos. Despois... ¡Quen sabe o que pasaría despois! A lactancia, os paseos nun carriño, cunha sonalla de axóuxeres na manciña tenra. E ó remate... ¡Ou! O remate poñía espanto. Cumpri-lo seu sino de home que vive ó revés e refuxiarse no seo da señora rica –poida que cando ela durmise- para ir alí devecendo ata se trocar primeiro nunha sambesuga e despois en arumia e logo en pequenísima semente...
O vagamundo ergueuse moi pensabundo, coas mans nos petos, e deu algúns paseíños todo amargurado. Ó cabo dixo:
- Explícome, si, explícome que se chimpase un tiro na sen o pobre rapaz.
Os catro bebedores de augardente, crían. Os cinco de albariño, sorrían e dubidaban. O taberneiro negaba. Cando todos desortían máis enfervoadamente, o taberneiro ergueuse de súpeto nas puntas dos pés e púxose a mirar todo arredor cos ollos moi abertos. O vagamundo desaparecera sen pagar.

Rafael Dieste. Dos arquivos do trasno, 1926

miércoles, 4 de marzo de 2009

¿La tv también está en crisis?


Podríamos estar asistiendo a una fase aguda de crisis televisiva, no lo sé. Pero a mi eso de encender la tv para la evasión y pasar un rato agradable cada vez me cuesta más. Quizás es que hacía mucho tiempo que no veía la tv -algo de culpa tienen en esto unos grandes almacenes que no me dan reparado la antena para el portátil- y que me pegué un atracón estos últimos días de tele, gracias a la gripe que no me dejaba hacer mucho más.
Pero especial dolor de cabeza me dio encontrarme en TVE con un programa que se titulaba algo así como Los mejores años de tu vida -no quiero dañar sensibilidades pero...- y ademas de un programa caótico donde no hablan, GRITAN, con una estética difícil de asumir, los protagonistas eran ex-triunfitos que precisamente no triunfaron, estropeando canciones muy válidas de los años 60 y 80.
Era un estilo Noche de fiesta con ese "rollo" de euforia que resplandece por todos los rincones del plató, pero este ni siquiera entretenía, daba dolor de cabeza. Y digo yo, qué hace Carlos Sobera por en medio, copresentando este show con una chica que si no me equivoco estaba en Antena 3 no hace mucho, intentando que la gente llamara, en un tono de enfado porque la pregunta que la gente debía responder, llamando por teléfono claro, era rídicula por una cantidad de euros muy atractiva. Sería la gripe...