Roxo

A ti, mamá.
-------------------


-Vou levar o burro
-Vai, veña... antes que me arrepinta. Pero,oíches Toñita,acouga...

Miña avoa xuraba en hebreo cada vez que a tía Toñita collía a Roxo, o único burro que había na casa. Non é que non lle simpatizara a tía, pero é que sempre que Toñita levaba a Roxo con ela a traballar, cansábao tanto que parecía que o burro ía morrer.

A verdade é que a tía Toñita andaba sempre ás présas, pero claro, se a miña avoa non lle deixaba a Roxo, Toñita enfadábase e non lle deixaba o arado, cando tivésemos falta del. As relacións na nosa casa ían así. Era un qui pro quo: ti déixasme isto, se queres que mañán non te falte esoutro.
O peor era cando alguén non devolvía a súa parte, entón había uns enfados de aquí a mañán.

O caso é que, con Roxo sempre pasaba algo curioso. Este burro, non facía honra á súa nomenclatura. Cando chegaba de traballar, tirábase na porta da casa. Entón a avoa dicía: "Nena, vai chamar a Manolo o xitano que este burro está nas últimas, polo menos que nos dean algo por el".




Entón eu ía correndo, triste polo burriño pero contenta porque Manolo, o xitano, sempre me daba algún agasallo. Cando chegábamos á casa, Roxo estaba en pé, máis forte que nunca. Non parecía o burro que facía unhas horas estaba morrendo, canso, moi canso.

Sempre que pasaba isto, unha vez cada tres meses máis ou menos (que era a frecuencia con que Toñita levaba a Roxo a traballar) eu morría de risa. Era moi gracioso ver como a miña avoa me mandaba ir a por Manolo, mentres Roxo se tiraba polo chan. "Está nas últimas" dicía a avoa. Era oír un "imos vender ó burro ao xitano Manolo" e Roxo recuperábase.

Ata que chegou o día en que o tivemos que vender de verdade. Roxo ía vello e, xa non daba para máis. Eu cheguei con Manolo e, vin que o burro non estaba levantado. Seguía moi canso, alí, tirado. Levouno por cinco mil pesetas. Chorei moito pero, pronto me volveu a risa cando me enterei de que Manolo pintara a Roxo e, o puxera tan guapo que parecía un cabalo novo.

De tal xeito que, Roxo foi vivir a unha casa de fartura e non soubemos máis del.

Rutinas

-Guaca, guaca, guacamole. Guaca, guaca, guacamole. Guaca, guaca, guacamole- mientras guardaba el champú,las galletas, las aceitunas, el agua... en el carro.
¿por qué no le dice nadie que pare? su madre ríe, ¿por qué no le dice nada?¿por qué no le regaña? a lo mejor no está haciendo nada malo, quizás no tiene argumentos suficientes. Cojo la bolsa y las naranajas.Me ayudan con la bolsa. Prefiero la bolsa, las naranjas pesan más. ¡Mentira! son sólo dos kilos, ¿y la bolsa? la bolsa pesa mucho. Nunca somos conscientes del peso que llevamos todos los días pero si fuera una prueba no la pasaríamos,pesa mucho no puedo más,y dejaríamos que el otro ganara el premio. Voy a dejar de pensar por un rato.
Brazil....nanananananananaaaaaaaaaaaaaa

Verano

Dos manchas amarillas recorrían el jardín, a saltos. Pellizcaban con sus picos anaranjados la piel de aquellas dos pequeñas que se entretenían con cualquier cosa. Los pellizcos fueron devueltos con un abrazo, temerosas de mamá gallina. Era verano, hacía mucho calor. La limonada estaba triunfando en el vecindario.
Olía a cloro, alguien se estaba refrescando en su piscina de fondo azul. Mientras, las dos criaturas jugaban a reírse, a sabiendas de que pronto irían a la playa y desoxidarían los cubos, las palas y los rastrillos del verano pasado.
L.A.A




Pintura:Children playing on the beach de Mary Cassatt

Llueve

Sentirme bajo la lluvia me hace sentirme más pequeño,
inmóvil, temiendo a la vida.
Sentirme como ante una estatua enorme, que impone con
su escala de grises y sus pupilas vacías.
Sigue lloviendo, cada vez me siento más pequeño.
Pequeño a tu lado, pequeño ante el mundo.
Lloro y luego río. Recuerdo. LLueve de nuevo.
El tiempo se agota, corren las aguas de este río
con su dulce y amargo cauce.
Me conforto con tu voz, oigo música. Un acordeón.
Y vuelvo a sentirme ajeno a la sala de control del tiempo.
Sigue lloviendo.

L.A.A






propuesta cortesía de JUjuJulián:

Señoras do pasado

Señoras del pasado


Mon prince on a les dam's du temps jadis qu'on peut
GEORGES BRASSENS


E quíxenvos moi tristemente a todas
as que forades rápidamente eu (un pouco)
Unha lus nos lugares do estremecemento
e tardes coma rodas de bronce, interminábeles.
Poderosas mañáns de rexurdimento e ollos no chan de amor outido.

E quíxenvos moi escasamente a todas
porque nas regandixas de eu caben ourizos e sofrir é amor
e nada para o tempo que destrui os ourizos.
E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vós, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquecidas para sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construción mala pedra,
que nos ten anvisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.
Chamo por vosoutras, nomes apenas tatuados
na valeireo e no fume, e reclamo ise espacio
que deixáchedes e que cecáis é globo (de lume e desespero).

Señoras do pasado, damas investigadas a través dos ensoños
sobre cabalos nidios, inmóviles no outono de antao,
sen bris mesmo,
merci por un crepúsculo, ou acaso algún beixo,
ou polos poderosos erguementos do sangue,
ou por sorrisos líquidos a carón de magnolia.

Quíxenvos lenemente, e mesmamente fúchedes
capaces da captura dun anaco de sombra de min,
e fiquei menos.

Xosé Luís Méndez Ferrín (1938)

Requiescat in pace

Máis ben me quedan poucos amigos. Vostedes, o meu can e eu mesmo, que ás veces penso, son mal amigo. Porén, a cotío síntome só. Non atopo resposta, e falo ca miña propia sombra das cousas da vida.
Pero xa chegou de falar de cousas tristes, de sentimentos tan románticos que non cadrarían noutro escenario mellor que neste. Hoxe traio viño e queixo, pero será a última vez que me vexan rondar os seus fogares. Non recibo agradecemento e penso que non son unha grata presenza. Sempre os levarei no meu corazón, ó señor López Ferreiro ¡que gran home!, á señora Fernanda Mauleón, Nanda para mín. Á súa pequena Teresa e a tantos outros de vostedes...
Ata botarei en falta a Don Francisco Aneiros e a súa teima, polo meu descaro cara á súa muller, prezada Carolina. Malia que ten que saber, Francisco, que a súa muller sempre me rexeitou e fala marabillas de vostede. En verdade, no fondo debe ser vostede unha persoa encomiábel.

Non, non intenten determe, marcharei, para que os veciños non rían máis de mín, para que vostedes poidan falar das súas cousas. Ao fin e ao cabo, eu son un intruso. Cheguei como por casualidade a este lugar, asustado,recoñezoó. Moi asustado. En realidade, non sei de que tiña medo. Recibíronme todos con moito respeto, non esperaba menos. Incluso os máis proclives a rexeitar os meus presentes, acabaron por rir cas miñas historias. Por chorar, cos meus problemas.

Que dicir da pequena Mariña,que máis tería que estar no berce que no cadaleito. Debeu ser un anxelote, unha pequena de pel branca, moi feble. Debeu ser a alegría da súa familia. Agora pequena, durme.

Adeus,que pasen boa noite, deixareinos descansar en paz.







L.A.A